پيشگفتار اوّل انسان در طول تاريخ براى كسب معرفت و شناخت همواره از دو منبع بهره مىبرده است يكى وحى و حجت ظاهرى الهى است كه خداوند به واسطهء پيامبران و از طريق كتب آسمانى ، انسان را با حقايق پيدا و نهان جهان آشنا كرده است و منبع ديگر عقل و حجت باطنى است كه آدمى از راه دقت در پديده‌هاى طبيعى و تلاش فكرى و تجربى به كسب معرفت و دانش نائل شده است . نسبت ميان اين دو منبع معرفت و بررسى رابطهء معرفت دينى و تجربى كه از آن در عرف محافل فكرى به عنوان رابطهء « علم و دين » نام برده مىشود از مهمترين دغدغه‌هاى انديشمندان و متفكران در هر دو حوزهء فكرى و معرفتى بوده و هست . در همين راستا بررسى رابطهء ميان قرآن به عنوان معتبرترين منبع وحى الهى و علوم روز نيز ضرورى به نظر مىرسد . قرآن كريم در طول تاريخ گهربار اسلام همواره منبع مهم تحقيق و پژوهش براى انديشمندان اسلامى بوده است و از اين رهگذر ، علوم و رشته‌هاى متعددى پايه‌گذارى